Tokyowing's Blog

Visit professor Terunobu Fujimori’s Takasugi-an

Posted in ARCHITECTURE, INTERVIEW by tokyowing on November 28, 2010

               นี้เป็นการดื่มชาและเข้าร่วมไปอยู่ในบ้านที่ออกแบบเพื่อพิธีชงชาครั้งแรกในญี่ปุ่นของผม ความสูงของบ้านชาจากพื้นดินร่วมแปดเมตรและโครงสร้างที่รองรับคนจำนวนหกถึงแปดคน โดยอาศัยเพียงโครงสร้างไม้เพียงอย่างเดียว ทำให้ห้องชาแกว่งตัวไปมาตลอดเวลา  การแบ่งพื้นที่ระหว่างผู้ชงชากับแขกที่มาร่วม ดูเหมือนยิ่งจะทำให้น้ำหนักเทไปอีกด้านหนึ่งและคงความไม่สมดุลมากขึ้น ระหว่างการสนทนา ผมอาศัยการฟังผ่านล่ามอีกทีตลอดเวลาที่ภาษาญี่ปุ่นถูกส่งผ่านไปในอากาศสลับกันไปมากับเสียงหัวเราะของอาจารย์ฟุจิโมริ เกร็ดต่างๆในงานสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นและเรื่องที่เราไม่สามารถหาอ่านได้ในหนังสือที่มีรูปแบบการเรียบเรียงแบบจริงจังผ่านภาษาเขียน มีเรื่องหนึ่งที่อาจารย์ฟูจิโมริ พูดถึงเรื่องานออกแบบห้องชาที่ถูกเว้นวรรคไปในช่วงที่ Metabolist รุ่งเรืองสุดขีด การออกแบบห้องชาเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยและไร้สาระ เมื่อญี่ปุ่นกำลังอยู่ในช่วง modernizationประเทศอย่างเต็มรูปแบบ

ผมไม่มีความรู้ใดๆเลยเกี่ยวกับชา ตั้งแต่วิธีการจับถ้วยไล่เรียงไปจนถึงการจัดพื้นที่ห้องชาซึ่งเป็นวัฒนธรรมชั้นสูง ขนมหวานที่ต้องทานก่อนการดื่มชา ผมรู้แต่ว่ามันเป็นมันเทศบดรสคุ้นลิ้นตอนที่ผมเตร่อยู่แถว Ueno ในฤดูร้อน ชาสีเขียวขุ่นข้นที่ผ่านปากและคอแต่รสไม่ขมฝาดและน้ำมีสีใสจางแบบชาจีน ไม่มีการเทน้ำแรกทิ้งก่อนแบบชาจีน ถ้วยที่ใช้ก็มีขนาดต่างกันลิบลับ ชาจีนนั้นเราค่อยๆจิบ ระหว่างการเคลื่อนตัวของบทสนทนา แต่ชาญี่ปุ่นเราต้องนั่งทับเท้าและรับจากผู้ชง มีระเบียบและขั้นตอน ซึ่งครั้งนี้ไม่ได้เป็นตามแบบแผนที่เคร่งครัดมากนัก ผมรู้สึกหลงใหลกับรสประหลาดรวมไปถึงตัวเนื้อชาเขียวบดที่เกือบเคี้ยวได้

ผมแปลกใจเล็กน้อยที่บ้านชาหลังเล็กๆนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางสุสาน เป็นห้องชาที่ใกล้ชิดความตายอยู่ไม่น้อย ผมถามอาจารย์ฟูจิโมริว่าเคยมาพักค้างคืน อาจารย์บอกว่า ไม่เคยเนื่องจากแถวนี้ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง และเครื่องปั่นไฟก็เสียงดังเกินไป และแถมแถวนี้ยังแวดล้อมไปด้วยป้ายวิญญาณ เต็มไปหมด

บรรยากาศสุสานที่นี้แต่ต่างจากฮวงซุ้ยแบบจีนที่ผมคุ้นเคยและจำได้ลางๆเมื่อตอนเป็นเด็ก การไปไหว้บรรพบุรุษก็เหมือนการไปปิกนิกของบรรดาญาติพี่น้องในภูเขาที่แวดล้อมไปด้วยบรรพบุรุษ ภูมิทัศน์ของเนินเล็กๆจำนวนหลายลูก เสียงประทัดและเสียงอึกทึกพูดคุย กระดาษหลากสีถูกปักลงไปโดยรอบเนิน กลิ่นเผาไหม้ของกระดาษเงินกระดาษทอง การไปเช็งเม้ง จึงไม่ใช่เรื่องของความโศกเศร้าแต่เป็นการรวมตัวกันของครอบครัวที่แยกย้ายกันไปตามที่ต่างๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: